Prikkels prikkels prikkels

“Mensen met autisme zijn vaak uitermate gevoelig. Gevoelig voor sferen, gevoelig voor binnenkomende prikkels van allerlei aard en op vele niveaus. Er komt juist meer informatie binnen dan mensen aankunnen, waardoor het systeem overbelast raakt en er geen informatie meer verwerkt kan worden.” Neef, H. de (2015), Op weg naar rust: de PILLAR-methodiek voor levensbrede begeleiding bij autisme.

Ik loop in een grote winkelstraat. Het is prachtig weer en de hele wereld is buiten. De voetstappen van de mensen om me heen vormen een constante achtergrondruis. De klik-klaks van de hakjes zijn nauwelijks meer te onderscheiden van de zachte doffe dreunen van het minder elegante schoeisel. Het geluid van het stadse geroezemoes wordt even overstemd door het ringelen van een blauwe tram, die de mensenmassa niet kan ontwijken. Goed gevulde plastic tasjes knisperen van genoegen. De winkelwagentjes denderen met hun wieltjes over de straatstenen winkels in winkel uit. Het geluid van trillend ijzer van de nog lege karretjes resoneert even na. Iedere winkel waar ik langs loop, heeft zijn eigen geluid. “Hey Bløf, hoor je dat ook?” Ik moet goed luisteren om de bastonen van Pascal Jacobsen (de zanger van Bløf) te onderscheiden van alle geluiden om me heen. Ook duurt het een paar seconden, voordat ik door heb om wel nummer het gaat. Dat terwijl ik een gevierd fan ben. Eerlijk gezegd ben ik er nu al klaar mee, en ik loop hier nog maar net.

De zon schijnt aan de strakblauwe hemel. De vliegtuigen maken witte strepen in de lucht. Hier en daar hoor ik een duif koeren en af toe wappert er eentje voorbij om neer te dalen voor een verfrissende duik in een fontein. Het is warm. Met mijn ogen geknepen tot spleetjes, achter een zonnebril, zoek ik de schaduw op. Het café op de hoek lijkt niet al te druk. Ik scoor daar een kopje cappuccino en bekijk het voorbijgaand publiek van achter glas. De rust in m’n hoofd keert langzaam weer. Ik realiseer me dat ik me nooit heb afgevraagd hoe anderen deze situatie ervaren. Soms kijk ik met verbazing naar de perceptie van prikkels, hoe weinig de omgeving bekend lijkt te zijn met de betekenis prikkelgevoeligheid. Vaak met (als klap op de vuurpijl) de dooddoener: “Ook mensen zonder autisme zouden het zo ervaren”.

Ik reken af en ga weer naar buiten de mensenmassa in. Ik heb afgesproken met vrienden. Ik prijs me gelukkig dat ik op een prikkelarme plek woon en niet in de binnenstad. Vandaag is gezellig, vanavond ben ik op tijd thuis en morgen sluit ik me de hele dag op om alle prikkels van de dag ervoor verder te verwerken. Hoewel zo’n dag eigenlijk teveel energie vreet, heeft mijn ongefilterde wereld (zicht, geluid, ruik en tast) zeker veel mooie en ontluikende kanten.

“Don’t take away my deficits, because my angels may flee too.”

Leave a Reply